PJ Harvey: ruwe gitaren en bitsige lyrics
wiki - vrijdag 6 augustus 2004 - 20:11
Met een naam als PJ Harvey overleef je niet zonder olifantenvel. Bij een release staan altijd wel enkele critici aan de zijlijn, klaar om de nieuwe songs met de grond gelijk te maken. Zo ook deze keer, voor Uh Huh Her. Wij lieten ons alvast niet vangen.. we luisterden, we genoten, en we besloten dat het goed was.
Deze plaat samenvatten in één woord? ‘Ruw’. Positief ruw. Polly Jean is een harde tante, en ze weet van aanpakken. Met haar vorige, ‘Stories from the city, stories from the sea’ was ze richting ‘gladde, degelijke rock’ getrokken. Ditmaal keert ze weer een beetje terug naar haar roots, met ruwe gitaren, bitsige lyrics en toch weer die donkere, wrange nasmaak.
‘The life and death of Mr. Badmouth’ dendert geleidelijk je trommelvlies voorbij. Minuten later schreeuwt ze het duivelse ‘Who the Fuck’ uit, een echte haatsong waarbij elke klop op de drums aankomt als een venijnige zweepslag. In menig interview klaagde Harvey dat mensen haar teksten veel te vlug als autobiografisch gaan beluisteren. Voor wie kunnen deze woorden bestemd zijn? “No kind words are coming out of your mouth. Plenty goes in but nothing good comes out. Badmouth, sad mouth, you were an unhappy child. That doesn't make your lying tongue alright.”
Ze kan ook anders uit de hoek komen, en zeker niet minder intens. De tamboerijn in ‘Pocket Knife’ is verfrissend, Polly Jean klinkt lieflijk en sensueel. ‘The Slow Drug’ bouwt op een simpel staccato van strijkers en heeft niet meer om het lijf dan Harvey zelf deze zomer. En toch, een verslavende song. Als we hier onze repeat knop niet indrukken, dan is het wel bij track 11, ‘It’s You’, een laatbloeier op Uh Huh Her. De piano verdwijnt na de intro, om een dikke 2 minuten later bloedmooi terug zijn intrede te maken. Intussen kreunt een tweede stem doorheen ‘It’s You’.
Het wordt nog romantischer (of net niet) in ‘The desperate kingdom of love’. Het is alsof die troostende stem op een neuslengte van je oor trilt. Tegelijkertijd lijkt de song te zweven in een niemandsland. Een volle minuut meevliegen met de meeuwen wordt ons dan ook niet ontnomen.
Met de woorden “You taught me a lesson I didn’t want to learn” sluit deze alweer zevende plaat van PJ Harvey af, in het weemoedige ‘The darker Days of me & him’.
Nog een leuk weetje: behalve de drums (Rob Ellis), speelde PJ Harvey alles eigenhandig in voor Uh Huh Her. Waar zijn die critici? Horen we ze nog?
Link : PJ Harvey: ruwe gitaren en bitsige lyrics
Stem (of voeg toe) op : 
Reacties
polaroid - maandag 9 augustus 2004 - 10:06 (+1)
heel mooi geschreven, maar ik weet nu nog niet of ik het de moeite waard vind om de cd op te zoeken.
edit - dankzij die link van jou was het zo gepiept
hier kun je het album beluisteren
U bent niet ingelogd. U moet geregistreerd zijn om te kunnen reageren op deze site. Klik hier om te registreren
